XAIΡΕΤΑ ΜΟΥ ΤΟΝ..ΠΛΑΤΑΝΟ …

   ΓΙΑΤΙ   ΤΟ  ΛΕΜΕ ΕΤΣΙ ;

 

Πρώτη εκδοχή

   Μια φράση που μας φαίνεται σήμερα εντελώς ακατανόητη, είναι το «χαιρέτα μου τον πλάτανο», που τη λέμε συνήθως, όταν θέλουμε να ειρωνευτούμε κάποιον που μοιράζει απραγματοποίητες υποσχέσεις. Ο ξενιτεμένος από την πατρίδα, πάντα θυμάται με πόνο το γερο - Πλάτανο της πλατείας του χωριού του κι όποιον πατριώτη του συναντήσει να πηγαίνει στο χωριό τους του λέει: «χαιρέτα μου τον Πλάτανο. 
   Δεύτερη εκδοχή

   Κι όμως η φράση αυτή παλαιότερα είχε εντελώς διαφορετική σημασία και τη χρησιμοποιούσαν όλοι σχεδόν οι αρματολοί της Επανάστασης. Όταν στις 25 Μαρτίου 1821, ο Παλαιών Πατρών Γερμανός έδωσε το σύνθημα της εθνικής εξέγερσης μετά από την ολονυκτία που έγινε στην Άγια Λαύρα, κρέμασε το λάβαρο σ' ένα μεγάλο πλάτανο, που βρισκότανε στον περίβολο της αυλής της Μονής. Κατόπιν άρχισαν να περνούν ένας - ένας κάτω από την πυκνή φυλλωσιά του δένδρου, για να κοινωνήσουν.

   Από τότε, όταν κανείς απ' αυτούς, πήγαινε να πάρει εντολές ή να δώσει μηνύματα στον ηρωικό δεσπότη, οι σύντροφοι του έλεγαν: -Χαιρέτα μας τον πλάτανο. Με το «πλάτανο» εννοούσαν τον Παλαιών Πατρών Γερμανό ή τον πλάτανο το δέντρο, που κοντά του κοινώνησαν. 
Τρίτη εκδοχή

   Κατά μίαν άλλη εκδοχή, λένε πως πρόκειται για κάποιον πλάτανο, που κρύβει το μυστικό των θησαυρών του Αλή Πασά και του Κατσαντώνη. Πιστεύουν δηλαδή, πως οι θησαυροί αυτοί, ποτέ δε βρέθηκαν μέχρι σήμερα, κρύβονται κοντά σε κάποιο γνωστό στους έμπιστους του Κατσαντώνη πλάτανο, αφού ο ήρωας ξεψυχώντας ψιθύρισε στους δικούς του: -Να πείτε στη γυναίκα και στο γιο μου (που βρισκόντουσαν από καιρό στη Λευκάδα), να μου χαιρετάν τον Πλάτανον.

ΕΜΕΙΝΕ ΣΤΑ ..ΚΡΥΑ ΤΟΥ ΛΟΥΤΡΟΥ..

  ΓΙΑΤΙ  ΤΟ ΛΕΜΕ ΕΤΣΙ ;

   Πρώτη εκδοχή .

   Σε μια κοινωνία με τόσο ελαστικές αρχές, όπως ήταν το Βυζάντιο, τα μικτά λουτρά -όχι στη θάλασσα αλλά στις πισίνες- ήταν κάτι το πολύ συνηθισμένο. Δεν έχει παρά να διαβάσει κανείς τον Κλήμη τον Αλεξανδρέα, που σαν σεβαστός ιεράρχης διαμαρτύρεται εντονότατα εναντίον των «μπαιν μιξτ» της εποχής του: «Κοινά δε ανέωκται ανδράσι ομού και γυναιξί συλλούονται και δούλοις γυμνοί αποδύονται και ανατρίβονται ύπ' αυτών». Τα λουτρά ήταν μαρμάρινα, με γούρνες ασημένιες και με ζεστό και κρύο νερό. Αναγκάστηκε όμως, να επέμβει η Εκκλησία.

   Η Σύνοδος της Λαοδικείας, στο λ' κανόνα της, κάνει πολύ αυστηρές απαγορεύσεις. Μεταξύ άλλων, απαγορεύει στους κληρικούς, τους καλόγερους και τους λαϊκούς, να λούζονται μαζί με τις γυναίκες: «Ει δε τις επί τούτω φοραθείη, ει μεν κληρικός είη καθαιρείσθω, ει δε λαϊκός, αφοριζέσθω». Τις πρώτες, ωστόσο, μέρες της απαγόρευσης, παρόλο τον αφορισμό, πολλοί αδιαφορούσαν και πήγαιναν να πάρουν εκεί το μπάνιο τους.

   Αλλά μόλις άρχιζαν το λούσιμο τους, κοβόταν το ζεστό νερό και έτρεχε μόνο κρύο. Από αυτό, βγήκε και η φράση: «έμεινε στα κρύα του λουτρού», που τη λέμε για εκείνους που είναι βέβαιοι για την καλή έκβαση μιας υπόθεσης -κυρίως αισθηματικής- και την τελευταία στιγμή τα χάνουν όλα. 

   Δεύτερη εκδοχή .

   Στα Βυζαντινά χρόνια, εκείνος που πήγαινε να λουσθεί στα γνωστά ατμόλουτρα, τα «χαμάμ» όπως τα λένε τούρκικα, δεν έμπαινε αμέσως στον πολύ θερμό χώρο, ούτε πάλι έβγαινε αμέσως στην ύπαιθρο. Κατά παλιά ρωμαϊκή παράδοση περνούσε πριν από άλλα δυο διαμερίσματα, που ο Γαληνός τα ονομάζει « ο ί κ ο υ ς » και τα οποία είχαν διαφορετική θερμοκρασία. Κι αυτό γινόταν, για να προφυλάγονται, φυσικά.

    Έτσι, όταν κανείς έπαιρνε το λουτρό του, έμπαινε μετά στο λεγόμενο «ψυχρολούσιον» ή κρύον, όπου ο αέρας ήταν ψυχρός, όσο και ο ατμοσφαιρικός. Ύστερα από λίγο πάλι, προχωρούσε στο λεγόμενο «χλυαροψύχιον» όπου η θερμοκρασία ήταν μεγαλύτερη. Εκεί του άλειφαν το σώμα με διάφορες κρέμες κι έμπαινε στη συνέχεια, στο ζεστό χώρο, όπου του έκαναν εντριβή.

    Συνέβαινε όμως καμιά φορά, αυτός που ήθελε να λουσθεί και βρισκόταν ακόμα στο διαμέρισμα, δηλαδή στο «χλιαροψύχιον» ή το «κρύον» κανένα έκτακτο γεγονός, όπως σεισμός, επιδρομή ή διάδοση μιας δυσάρεστης είδησης, οπότε το λουτρό διακοπτόταν στην αρχή του. Έμενε δηλαδή, ανεκπλήρωτος κατ' επέκταση ο σκοπός για τον οποίο είχε πάει εκεί. Γι' αυτό ακόμα και σήμερα λέμε για κάποιο που οι επιθυμίες του έμειναν ανεκπλήρωτες -ανικανοποίητες από την αρχή ότι: «έμεινε στα κρύα του λουτρού».

..ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΕΡΝΑ ΚΑΙ ΓΙΑΝΝΗΣ…ΠΙΝΕΙ..

     ΓΙΑΤΙ  ΤΟ  ΛΕΜΕ ΕΤΣΙ ;

   Πρώτη εκδοχή Ανάμεσα στα παλικάρια του Θ. Κολοκοτρώνη, ξεχώριζε ένας Τριπολιτσιώτης -ο Γιάννης Θυμιούλας- που είχε καταπληκτικές διαστάσεις: Ήταν δυο μέτρα ψηλός παχύς και με το ένα του χέρι μπορούσε να σηκώσει άλογο. Ο Θυμιούλας έτρωγε στην καθισιά του ολόκληρο αρνί, αλλά και πάλι σηκωνόταν πεινασμένος.      

   Έπινε όμως και πολύ. Παρόλα αυτά ήταν εξαιρετικά ευκίνητος, δε λογάριαζε τον κίνδυνο κι όταν έβγαινε στο πεδίο της μάχης, ο εχθρός μόνο που τον έβλεπε, έφευγε πάντα Πολλοί καπεταναίοι, μάλιστα, όταν ήθελαν να κάνουν καμιά τολμηρή επιχείρηση, ζητούσαν από τον Κολοκοτρώνη να τους τον... δανείσει. Κάποτε ωστόσο, ο Θυμιούλας, μαζί με άλλους πέντε συντρόφους του, πολιορκήθηκαν στη σπηλιά ενός βουνού. Και η πολιορκία κράτησε κάπου τρεις μέρες. Στο διάστημα αυτό, είχαν τελειώσει τα λιγοστά τρόφιμα που είχαν μαζί τους οι αρματολοί και ο Θυμιούλας άρχισε να υποφέρει αφάνταστα.     

   Στο τέλος, βλέποντας ότι θα πέθαινε από την πείνα, αποφάσισε να κάνει μια ηρωική εξόρμηση, που ισοδυναμούσε με αυτοκτονία. Άρπαξε το χαντζάρι του, βγήκε από τη σπηλιά και με απίστευτη ταχύτητα, άρχισε να τρέχει ανάμεσα στους πολιορκητές, χτυπώντας δεξιά και αριστερά. Ο εχθρός σάστισε, τρόμαξε και το 'βαλε στα πόδια. Έτσι, γλίτωσαν όλοι τους. Ο Θυμιούλας κατέβηκε τότε σ' ένα ελληνικό χωριό, έσφαξε τρία αρνιά και τα σούβλισε. Ύστερα παράγγειλε και του έφεραν ένα «εικοσάρικο» βαρελάκι κρασί κι έπεσε με τα μούτρα στο φαγοπότι. Φυσικά, όποιος χριστιανός περνούσε από κει, τον φώναζε, για να τον κεράσει. Πάνω στην ώρα, έφτασε και ο Θ. Κολοκοτρώνης και ρώτησε να μάθει, τι συμβαίνει. - Γιάννης κερνά και Γιάννης πίνει! απάντησε ο Προεστός του χωριού. Και όπως λένε, αυτή η φράση, αν και παλιότερη, έμεινε από αυτό το περιστατικό. 

   Δεύτερη εκδοχή .

   Λέγεται ότι προέρχεται από εκείνους που κατακρίνανε την κυβέρνηση -την πολιτεία- της Εθνικής συνέλευσης των Ελλήνων, που έγινε στο Αργός στις 11/7 μέχρι τις 6/8/1829, η οποία «ευπειθώς καί ανεξετάστως εξετέλει τα θελήματα του Κυβερνήτου, γράφουσα ψηφίσματα προσχεδιασμένα εν τω γραφείο αυτού. (Χ.Τρικούπης ένθ. αν.). Και όπως γράφει παρακάτω: «Εξ απλής δε προέρχεται συμπτώσεως, ότι η παροιμία έχει το όνομα Γιάννης δηλονότι αυτό το του Κυθερνήτου Ιωάννου Καποδίστριου, διότι πιθανώς είναι παλαιοτέρα των χρόνων εκείνων». Παραπλήσια είναι η αρχαία: «Αυτός αυτόν αυλεί» (Διογεν. 216 Μακάρ. 162 Αποστόλ. 338 Σουϊδ.λ.). Όμοιες και οι νεότερες: Ρωμουν. Mirancea Bimirancea Saplatesca = O Μιράντσης πίνει, ο Μιράντσης να πληρώνει (Zanne 8106) Βουλγάρ. Gani Cerpi, Gani pii = ο Γάνης κερνά, ο Γάνης πίνει (παρά Π.θ. Τσίλλεφ).

ΠΗΓΕ ΣΑΝ ΤΟ..ΣΚΥΛΙ ΣΤ’ ΑΜΠΈΛΙ !!

 

  ΓΙΑΤΙ   ΤΟ  ΛΕΜΕ  ΕΤΣΙ ;

   Στα 1616, ο ισπανικός στόλος αποπειράθηκε ν' αποβιβαστεί στα παράλια της Αλβανίας, αφού προηγούμενα ο Ισπανός ναύαρχος συνεννοήθηκε με τους χριστιανούς, για να τον βοηθήσουν. Αλλά η επιχείρηση προδόθηκε από κάποιον Τουρκαλβανό, τον Μεμέτ Μπόγος, ένα φοβερό εγκληματικό υποκείμενο, που τον έτρεμε ολόκληρη η περιοχή.

   Οι περισσότεροι από τους κατοίκους πιάστηκαν τότε κι εκτελέστηκαν, ενώ έγδαραν ζωντανό τον αρχιεπίσκοπο Τρίκκης Διονύσιο, που πεθαίνοντας, παρακαλούσε το θεό να συγχωρήσει τους εχθρούς του. Οι συγγενείς, όμως, των θυμάτων, μόλις συνήλθαν κάπως από τη συμφορά, άρχισαν να κυνηγούν τον προδότη, για να τον τιμωρήσουν, όπως του άξιζε. Αλλ' εκείνος κρυβόταν καλά και δεν μπορούσαν να τον ανακαλύψουν.

   Ο Μπογάς είχε ένα σκυλί, που το λάτρευε. Ένα πρωί, λοιπόν, το έπιασαν και το κρέμασαν μέσα στο αμπέλι του αφεντικού του, για να τον εκδικηθούν. Γρήγορα, όμως, κατάλαβαν ότι το ζώο δεν τους έφταιξε σε τίποτα και πήγαν να το ξεκρεμάσουν. Αλλά το σκυλί είχε ψοφήσει. Έτσι έμεινε η παροιμία: «πήγε σαν το σκυλί στ' αμπέλι».

   Μια δεύτερη εκδοχή λέει: Όταν ωριμάσουν τα σταφύλια, τα ζώα τους κάνουν μεγάλη θραύση. Εκτός από τις αλεπούδες και άλλα ζώα κατεβαίνουν από το βουνό και καταστρέφουν τις σοδειές. Είναι, λοιπόν, αναγκασμένοι οι παραγωγοί να αμύνονται, σκοτώνοντας τα.  

   Έτσι καμιά φορά, επειδή και του σκύλου του αρέσουν τα σταφύλια, ο ιδιοκτήτης, που δε γνωρίζει ποιος κουνιέται μέσα στ' αμπέλι, χτυπάει και σκοτώνει το σκύλο του ή τα σκυλιά των γειτόνων του, κτλ. Πήγε, λοιπόν, σαν το σκυλί στ΄ αμπέλι, σημαίνει πως χάθηκε, όπως ο σκύλος μέσα στ' αμπέλι, χωρίς να αποζημιωθεί κανείς…..Κ.-

H “ ΩΡΑ ΤΗΣ ΦΩΚΙΔΑΣ “..ΑΓΚΑΛΙΑΖΕΙ ΤΟΝ Π.Ο.Λ…

 

   Η ημερήσια Φωκική εφημερίδα  “ ΩΡΑ της ΦΩΚΙΔΑΣ “ , χθες , 3-11-2009 , έκανε ένα όμορφο αφιέρωμα στην μπάντα του Ομίλου μας , του Π.Ο.Λ .

 

 

   Είναι η..πρώτη , μόνη και..μοναδική εφημερίδα της Φωκίδας , που..ασχολήθηκε με τον..Δωρικό Πολιτισμό , και με τις προσπάθειες που γίνονται στο ..εγκαταλειμμένο , Λιδορίκι..

   Πέρυσι , στο ξεκίνημα του Π.Ο.Λ , και της ..,μπάντας , και τα “ ΝΕΑ “ των Αθηνών , είχαν κάνει ένα μικρό αλλά συγκινητικό σχόλιο , ο Όμιλός μας αισθάνεται την..ανάγκη να  εκφράσει , και στις δυό εφημερίδες , τις ευχαριστίες του , αυτές οι ..χειρονομίες , ανήκουν , φοβούμαστε , στην κατηγορία των ειδών ..υπό..εξαφάνιση..

 

                   Ε  Υ  Χ  Α  Ρ  Ι  Σ  Τ  Ο  Υ  Μ  Ε

MOIΡΑΣΘΗΚΑΝ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΟΙ ΣΤΟΛΕΣ…

   Σε πανηγυρική , πραγματικά , ατμόσφαιρα , προχθές την Κυριακή , 1 Νοεμβρίου , μοιράστηκαν  ( επί…τέλους !! ) οι στολές στα παιδιά μας , τώρα το ..πώς τις περίμεναν , …αφήστε ..μη το..συζητάτε …

   Παρόντες , εκτός του Προέδρου του Π.Ο.Λ , και ο..φύλακας ..Αγγελός μας , της..μπάντας μας δηλαδή , ο Μαέστρος μας , Παναγιώτης Βασιλείου , ενώ η μπάντα μας , άρχισε να έχει και…φανατικούς φίλους  έτσι μαζί με το μαέστρο ήρθε και ένας καλός μας φίλος , Σαλωνίτης , ο Γιώργος  Καλπούζος ..

  Μοιράστηκα λοιπόν οι στολές , τα μαθήματά μας συνεχίζονται , ο Δήμος μας , ενέκρινε  επιχορήγηση στον Π.Ο.Λ , γιά την πληρωμή των στολών , και με..αισιοδοξία , προχωράμε , προς τις..γιορτές , Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς , που θέλουμε να πιστεύουμε , πως φέτος  ΘΑ  ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ , πρώτα ο…Θεός , ολίγη..υπομονή…

   Θα θέλαμε όμως να ..καλέσουμε και να..παρακαλέσουμε τους όλους τους γονείς , από όλα τα χωριά μας , να φέρουν τα παιδιά τους στην μπάντα , είναι..μοναδική  ΕΥΚΑΙΡΙΑ  ΚΑΙ…ΕΜΠΕΙΡΙΑ ..

   Όπως έχουμε ξαναματαπεί , γίνονται δεκτά παιδιά , από…8 , μέχρι…108 ( !!! ) …χρόνων…

                      Καλό  σας βράδυ

           

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΑΡΙΣΤΕΥΣΑΝ...

Το Γυμνάσιό μας έχει να επιδείξει , τίτλους τιμής και..περγαμηνές , γιά τη ..δουλειά που έκανε και κάνει , βέβαια οι συνθήκες άλλαξαν , ο αριθμός των παιδιών μας , περιορίσθηκε σημαντικά , αλλά δεν έπαψε να έχει..αριστούχους …

Πολλές φορές , έχουμε μιλήσει γιά τη..δυσμενή θέση των παιδιών μας , έναντι των παιδιών των πόλεων , όπως και πολλές φορές , με τη συμπεριφορά και τη μεταχείριση του αρμόδιου ..μηχανισμού , που τα βάζει στη..Β’ η και την ..Γ’ ..κατηγορία , παιδιά δηλαδή..” κατώτερου..Θεού..”

Τα παιδιά μας , αδέρφια , μπορεί να στερούνται πολλών..πραγμάτων , έναντι των παιδιών των..πόλεων , δεν έχουν όμως ΝΑ ΖΗΛΕΨΟΥΝ σε ΤΙΠΟΤΑ…ΚΑΝΕΝΑ , γιατί είναι…ΑΣΤΕΡΙΑ !!!!

Απόψε θα σας δώσουμε τα ονόματα των παιδιών που αρίστευσαν στο Λύκειό μας ..

Γ’ ΛΥΚΕΙΟΥ

Αναγνωστοπούλου Δήμητρα του Αθανασίου Λιιδορίκι

Κλώσσας Γεώργιος του Ευθυμίου Λιδορίκι

Τσέλλου Μαρία του Ευσταθίου Αμυγδαλιά

Β’ ΛΥΚΕΙΟΥ

Καραμάνου Θεοδώρα του Χαραλάμπους Λιδορίκι

Λακαφώση Ιφιγένεια του Ιωάννου Λευκαδίτι

Τσέλλου Αλεξία του Ευσταθίου Αμυγδαλιά

Α’ ΛΥΚΕΙΟΥ

Αναγνωστοπούλου Ασπασία του Αθαν. Λιδορίκι

Κελαηδόνη Κωνσταντίνα του Γεωργίου Συκιά

Κυριαννάκης Γεώργιος του Κωνσταντίνου Λιδορίκι

Λάκα Άννα του Αγκήμ Λιδορίκι

Μποβιάτση Ελένη του Κωνσταντίνου Πεντάπολη

Νάκου Χριστίνα – Ευθυμία του Δημητρίου Λιδορίκι

Πανάγου Κρίνα – Βαλεντίνη του Μιλτιάδη Λιδορίκι

Η σελίδα μας , σταθερά ..πάντα , στο πλάϊ των παιδιών , θα προσπαθεί πάντα , στα ..πλαίσια των..δυνατοτήτων της , να βοηθάει όσο και όπου μπορεί , στη βελτείωση των ..’ “ΣΥΝΘΗΚΏΝ “ στο χωριό μας αλλά και 'σ’ όλη την Επαρχία μας , τα παιδιά μας , αξίζουν..καλύτερης τύχης και..μεταχείρισης , ΤΟΥΣ ΤΟ…ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΑΥΤΟ…

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ

Σε όλα τα παιδιά μας , που παλεύουν κάτω από ..άνισες συνθήκες και μας βγάζουν…ΑΣΠΡΟΠΡΟΣΩΠΟΥΣ…

Μ Π Ρ Α Β Ο .... Τ Ο Υ Σ..